«Ναι, αλλά, επί Χούντας κοιμόμασταν με τα παράθυρα ανοιχτά»

Και άλλες κλισέ φράσεις όπως « Η Χούντα έκανε έργα, ένας Παπαδόπουλος μας χρειάζεται, τους είδαμε τους άλλους τους δημοκράτες, η Χούντα μείωσε το χρέος, ο Παπαδόπουλος δεν έκλεψε και πέθανε πάμπτωχος κλπ κλπ κλπ….». Αυτές οι φρασούλες ακούγονται all year around, αλλά ειδικά στην επέτειο του Πολυτεχνείου τις ανακαλύπτεις παντού: Twitter, Facebook comments, facebook posts και καρακιτσάτα photoshop μέτρησης pixels με το αυγό της 21ης Απριλίου σε ελληνόψυχες ιστοσελίδες. Υποστηρικτές της Χούντας υπάρχουν ακόμα και ζουν ανάμεσά μας. Δεν είναι μόνο εκείνος ο παππούς στον δεύτερο όροφο της πολυκατοικίας σου. Ούτε εκείνη η κυρία που κάνει παρέα με την γιαγιά σου. Είναι και ο 35ρης συνάδελφός σου στη δουλειά, ίσως και το παιδί που κάθεται δίπλα σου στη σχολή. Υμνητές του κυνικού Παττακού δεν βρίσκονται μόνο στη τρίτη ηλικία.

Κάποιοι βρίσκονται σε δημόσια αξιώματα. Μερικοί από αυτούς δικάζονται, άλλοι tweetάρουν. Για το τελευταίο πρέπει να έχεις ιδιόχειρη αφιέρωση από τον Παττακό και να κάνεις τηλεπωλήσεις γιλέκων (ονόματα δεν λέω, οικογένειες δεν θίγω). Αλλά ας αφήσουμε το ζητήματα του ποιοί βλέπουν με καλό μάτι την επταετία των Συνταγματαρχών και ας επικεντρωθούμε στο τι λένε. Οι κλισέ φράσεις στην αρχή του άρθρου, απόκρυψη ιστορικών στοιχείων, απώλεια μνήμης για το τι συνέβη το 1974 σε ένα νησί που λέγεται Κύπρος, συνειδητή άγνοια για την αμερικανική στάση στο απριλιανό πραξικόπημα, προσπάθεια απόδειξης ότι ολα τα προβλήματα του σήμερα θα λύνονταν με ένα νέο Γεώργιο Παπαδόπουλο είναι μερικά μόνο από αυτά που ξεστομίζουν οι νοσταλγοί των φαντασμάτων της ΕΑΤ ΕΣΑ. «Με δέσαν στα στενά και στους κανόνες», γράφει ο Μάνος Ελευθερίου στα Μαλαματένια Λόγια, «και ξημερώνοντας μέρα κακή τοξότες, φάλαγγες και λεγεώνες με πήραν και με βάλαν σε κλουβί». Το μόνο που οι άνθρωποι αυτοί κάνουν είναι να βάζουν την ίδια την δημόσια ιστορία της Ελλάδας σε κλουβί.

Φυσικά, η μνήμη του 1967 – 1974, των δεινών της Χούντας και της αντίστασης σε αυτή δεν κινδυνεύει μονάχα από τους νέο – χουντικούς παραχαράκτες της ιστορίας. Κινδυνεύει και από όσους καπηλεύονται την αντίσταση της περιόδου για λίγες ψήφους, από όσους έστησαν καριέρες πάνω στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, από όσους κλείνουν με κουκούλες το Πολυτεχνείο (αλήθεια, δεν έχω δει φωτογραφία φοιτητή του 1973 με κουκούλα).

Για να συνοψίσω, βεβαίως, επί Χούντας κοιμόμασταν με ανοιχτά παράθυρα. Μόνο που:

Όταν ξυπνήσαμε και κοιτάξαμε έξω, έλειπε η μισή Κύπρος.

Όταν ξυπνήσαμε είχε θόρυβο και δεν ακούγαμε τις κραυγές του Μουστακλή όταν του έσπαγαν την καρωτίδα μαζί με δεκάδες άλλους, φρικτά βασανισμένους, στην ΕΑΤ ΕΣΑ.

Όταν ξυπνήσαμε, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας είχε αυξηθεί και η Χούντα έκανε μπίζνες με φίλους και γνωστούς του ίδιου του καθεστώτος.

Όταν ξυπνήσαμε, κάποιοι προσπάθησαν να μας πείσουν ότι στο Πολυτεχνείο έγιναν όλα ειρηνικά. Άλλοι πάλι, προσπάθησαν να μας πείσουν ότι αντιστεκόνταν στη Χούντα και κατέθεταν μετά οδυρμών στεφάνια. Εμείς τους ψηφίσαμε.

Όταν ξυπνήσαμε, δεν μέναμε δίπλα σε θάλασσα προκειμένου να δούμε στο βάθος το θανατονήσι της Γυάρου.

Επί χούντας, όντως, πολλοί κοιμόντουσαν με ανοικτά παράθυρα. Ή καλύτερα, χωρίς να τους νοιάζει ποιός κατέλυσε τη δημοκρατία. Και επειδή μία ιστορική περίοδο πρέπει να την κρίνεις με τα δεδομένα του τότε και όχι του σήμερα, η στάση τους αυτή εξηγείται για μία Ελλάδα του 1960. Υπήρξε όμως και κόσμος που αντιστάθηκε, όπως ο Παναγούλης, αξιωματικοί σαν τον Μουστακλή, οι φοιτητές της Νομικής και του Πολυτεχνείου. Και η φράση «ναι, αλλά κοιμόμασταν με ανοιχτά παράθυρα» προσβάλλει την δική τους ιστορική μνήμη.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s