Τέσσερα σχόλια για τις εκλογές στην Τουρκία και μία φωτογραφία

• Για όσους παρακολούθησαν τις εκλογές χτες, ο μεγάλος νικητής είναι μονάχα ένας και δεν είναι ο Ερντογάν. Είναι ο Μπαχτσελί (αυτός που είχε δηλώσει πρόσφατα ότι θα ξαναπετάξει αν χρειαστεί τους Έλληνες στη θάλασσα) και το ακροδεξιό κόμμα του MHP. Το MHP δεν έκανε σχεδόν καμία προεκλογική συγκέντρωση, ήταν σε εκλογικό συνασπισμό με το κόμμα AK του Ερντογάν και στήριξε τον ίδιο στην προεδρεία, τα μισά στελέχη του είχαν αυτομολήσει στην Ακσενέρ. Και όμως πήρε το 11,1 % των ψήφων, με όσους αναλυτές διάβασα να απορούν πώς συνέβη αυτό. Η ουσία είναι πως ο Μπαχτσελί έσωσε τον Ερντογάν τόσο στην προεδρεία (χωρίς τις ψήφους των εθνικιστών του ο Ρετζέπ δεν θα είχε φτάσει το 52%) όσο και στο κοινοβούλιο όπου το κόμμα AK του Προέδρου δεν έφτασε καν κοντά στην πλειοψηφία. Για την ώρα θεωρώ ότι ο Μπαχτσελί είναι αυτός που κάνει το παιχνίδι όσον αφορά στον σχηματισμό κυβέρνησης και όχι ο Ερντογάν που θα αναγκαστεί σίγουρα να του κάνει μεγάλες παραχωρήσεις. Όπως παρατήρησε ένας δημοσιογράφος στο κρατικά ελεγχόμενο TRT, «Ο Μπαχτσελί είναι το κράτος, ο Ερντογάν είναι ο λαός».

• Σίγουρα η εκλογική διαδικασία δεν κύλησε ομαλά, ειδικά στην ανατολική Τουρκία (μην ξεχνάτε ότι οι εκλογές διενεργήθηκαν υπό κατάσταση πολιορκίας). Υπήρξαν πολλές αναφορές για ψηφοδέλτια της αντιπολίτευσης που καταστράφηκαν και κάλπες που γέμισαν με ψηφοδέλτια του Ερντογάν. ΩΣΤΟΣΟ, αυτό δεν σημαίνει ότι ο Ερντογάν δεν έχει μία πιστή, ισχυρή βάση του 40-45%. Όση νοθεία και να έπεσε για να τον πάει πάνω από το όριο του 50%, ένα σημαντικό ποσοστό του κόσμου κυρίως στην Κωνσταντινούπολη και σε αχανείς εκτάσεις της Μικράς Ασίας δεν του έχει πει «αρκετά» (μην κάνετε το λάθος να κρίνετε την τουρκική πολιτική με όρους ευρωπαϊκής. Μπείτε στο μυαλό ενός κατοίκου του Ικονίου ή του Ερζερουμ και θα καταλάβετε γιατί ψηφίζει Ερντογάν)

• Η αντιπολίτευση ήταν άχρηστη, έγινε λίγο χρήσιμη και απέδειξε και πάλι την ανικανότητα της. Είχε ένα ισχυρό κεφάλαιο, τον Μουχαρεμ Ιντζε, κεμαλιστής, (ηταν πρώην καθηγητής φυσικής σε σχολείο) που επικοινωνιακά κόντραρε πολύ δυνατά τον Ερντογάν. Η ελπίδα του ηταν να πάρει ένα 35 % (έφτασε κοντά) και η Ακσενέρ (με την οποία είχαν φετίχ οι Έλληνες πολιτικοί «αναλυτές» για να διαψευστούν οικτρά) να τραβήξει δεξιές ψήφους από τον Ερντογάν. Το δεύτερο δεν συνέβη. Όσον αφορά στο πρώτο, το κόμμα του Ιντζέ, το CHP, έχει κάτι αιώνες να κερδίσει εκλογές συν του ότι η τηλεοπτική του κάλυψη απο τα ελεγχόμενα από τον Ρετζέπ Media ήταν μηδαμινή. Ο Ιντζέ έδωσε και πάλι θάρρος στην αποδιοργανωμένη αντιπολίτευση, αλλά μέχρι εκεί. Χτες το βράδυ παρέμενε κρυμμένος ενώ ο Ερντογάν πανηγύριζε από μπαλκόνια, για να εμφανιστεί μόλις σήμερα το πρωί και να παραδεχτεί την ήττα του. Η αντιπολίτευση, και εδώ είναι το περίεργο, δεν είχε, κατ’ εμέ, πλάνο να διαχειριστεί την ήττα. Το μόνο καλό είναι ότι το κουρδικό κόμμα HDP, ξαναμπήκε στο Κοινοβούλιο, αλλά με όλη την ηγεσία του φυλακισμένη, δεν ξέρω τι ρόλο θα διαδραματίσει

• Τέλος, από σήμερα θα δούμε έναν ακόμα χειρότερο Ερντογάν. Καθόρισε ήδη το κλίμα όταν στις 3 τα ξημερώματα έβγαλε τον αγαπημένο του λόγο από το μπαλκόνι στην Άγκυρα και μίλησε για προδότες, άπληστους δυτικούς και πραξικοπηματίες που κρύβονται ακόμα. Με τις νέες υπερεξουσίες του, τις οθωμανικές του φαντασιώσεις, τον κομματικό του στρατό, την φιλία με τον Πούτιν, τον γερό-Μπαχτσελί στο πλευρό του και πολλούς άλλους παράγοντες σίγουρα η Τουρκία μπαίνει σε μία ακόμα σκοτεινότερη περίοδο. Χτες μπήκε η ταφόπλακα σε ό,τι τέλος πάντων ονομαζόταν δημοκρατία από το 1923 στη γειτονική χώρα. Και, η αντιπολίτευση, ξαναλέω, δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Λυπάμαι πραγματικά τα εκατομμύρια Τούρκων, ειδικά παιδιών της ηλικίας μου, που πίστεψαν σε μία αλλαγή και προδόθηκαν.

Και τώρα η φωτογραφία. Είναι από έναν φωτορεπόρτερ του πρακτορείου Anadolu από εκλογικό κέντρο στην επαρχία του Kahramanmaras στην νοτιοανατολική Τουρκία (εκεί παράγεται και ένα πεντανόστιμο παγωτό, το dondurma). Το Kahramanmaras έβγαλε με τα μπούνια Ρετζέπ και το σχεδόν 59 % των ψήφων πήγαν στο κόμμα AK. Για εμένα αυτή η φωτογραφία έχει έναν ισχυρό συμβολισμό: Η Τουρκία του Ρετζέπ, τυλιγμένη στομ εθνικισμό της, και υπό το άγρυπνο βλέμμα του Ατατούρκ, του οποίου οι μεταρρυθμίσεις πέρασαν και δεν ακούμπησαν τις μάζες της Ανατολίας, ψηφίζει την αυτοκαταστροφή της.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s