Στα όρη, στα άγρια βουνά: 19 καρέ οδοιπορικού στην ορεινή Πελοπόννησο

Την προπροηγούμενη Παρασκευή και ενώ η Πάτρα, στην οποία βρισκόμουν, ήταν σε πλήρες mood καρναβαλιού, με έπιασε μία τάση φυγής. Έπεισα λοιπόν και την κινητήριο δύναμη της φυγής, τον πατέρα μου, να πιάσουμε τα όρη και τους διαλυμένους δρόμους, aka Αιγαίο πέλαγος των λακκουβών, με σκοπό να περάσουμε 24 ώρες στο χωριό της μητέρας μου (και να κάνουμε καμία εκδρομή ). Έτσι, το Σάββατο το απόγευμα θα ήμασταν πίσω προκειμένου να αρχίσω την πόση μαυροδάφνης, συνοδεία Αθηναίων φίλων, στο πατρινό καρναβάλι για πάντα.

Σχεδόν 24 ώρες λοιπόν στην κατάψυξη της ορεινής Αχαΐας και της ορεινής Αρκαδίας. Το χωριό μου ονομάζεται Δάφνη, προτιμώ βέβαια το πιό επιβλητικό αρβανίτικο όνομα Στρέζοβα, και βρίσκεται στην επαρχία των Καλαβρύτων. Από εκεί λοιπόν, εκδράμαμε μετά του πατρός στη γύρω περιοχή, όπου με την βοήθεια ενός τρίποδου, UV filter για την προστασία του φακού από το φως του καταμεσήμερου και της αγαπημένης μου Olympus, έκανα τα παρθενικά μου βήματα στην φωτογραφία τοπίου. Τα πολλά λόγια όμως είναι φτώχεια, αγαπητοί φίλοι, οπότε without further ado ας περάσουμε στις φωτογραφίες. Να προσθέσω μονάχα πως οι φωτογραφίες έχουν υποστεί επεξεργασία στο Adobe Lightroom.

Παρασκευή 16/02/2018, αρχή οδοιπορικού: Ο ήλιος αρχίζει να δύει και οι δρόμοι στο Πανόπουλο Ηλείας ερημώνουν (από εκεί η φωτογραφία της ασφάλτου)

Το δειλινό στα βουνά δίνει πάντα ωραία χρώματα. Ένα μοναχικό δέντρο στην άκρη ενός λόφου, κοντά στη Λάμπεια Ηλείας

Στο χωριό μου έφτασα βράδυ, οπότε επιχείρησα να βγάλω τον καθαρό νυχτερινό ουρανό. Στη δεύτερη φωτογραφία, οι συνεχόμενες κόκκινες τελείες στα δεξιά είναι τα beacon lights (ναι, εν προκειμένω είχε και στο χωριό μου τέτοια) ενός Boeing 787 της Kenya Airways που από το Λονδίνο πήγαινε στο Ναϊρόμπι.

Μία καινούρια ημέρα, Σάββατο 17/02/2018 ξημέρωσε στην τροπική Στρέζοβα, με 4 βαθμούς και μία ομίχλη, την οποία αποθανάτισα λόγω πρωϊνού ξυπνήματος στις 7:30. Στο βάθος, τα αρκαδικά βουνά.

Ο οδηγός και μπαμπάς τσεκάρει τους χάρτες του προ της αναχώρησης προς την Βυτίνα

Ένα εγκαταλελειμένο σανατόριο έξω από την Αρκαδία. Έως και την δεκαετία του 1950, σε αυτούς τους γκρεμισμένος τοίχους κατοικούσαν λεπροί και φυματικοί.

Τα χιονισμένα βουνά γύρω από την Αλωνίσταινα Αρκαδίας, το χωριό της μητέρας του Γέρου του Μωριά, μαζί με ένα συμπαθέστατο σκύλο στην πλατεία του χωριού.

Η θέα από τα Μαγούλιανα Αρκαδίας, το ψηλότερο χωριό της Πελοποννήσου στα 1365 μέτρα υψόμετρο.

Και κατά την επιστροφή στην καρναβαλίζουσα Πάτρα, ηλιοβασίλεμα με φόντο τον Ερύμανθο και το στοιχειωμένο δάσος στο Πανόπουλο Ηλείας

Φωτογραφίες – κείμενο: Αναστάσης Καρδαμάκης